Wspólnoty i grupy parafialne

wróć >>

Grupa Troski o Życie

„Bronić poczętego życia i umacniać je, czcić je i kochać – oto zadanie, które Bóg powierza każdemu człowiekowi…”.
Te słowa Ojca Świętego Jana Pawła II / „Evangelium vitea”/ stanowią motto działania grupy „Troska o życie” . Kierując się tymi słowami modlimy się w intencji każdego poczętego życia, również tego zagrożonego aborcją.

Szczególną formą naszej modlitwy jest Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego Zagrożonego Aborcją. Zachęcamy do włączenia się w tę modlitwę każdego, komu nieobojętny jest problem zagrożenia życia człowieka już od momentu jego poczęcia. Przyrzeczenie Duchowej Adopcji w naszej parafii ma miejsce corocznie w Uroczystość Zwiastowania NMP , podczas Mszy św.

Ponadto wszystkie poczęte dzieci, zwłaszcza te zagrożone aborcją polecamy w comiesięcznej Mszy św., sprawowanej w ich intencji oraz intencji ich rodziców. Dlatego zapraszamy na nie również rodziców oczekujących dziecka, by mogli swoje dziecko w szczególny sposób polecić Bogu. W czasie tych Mszy św. polecamy również osoby, które objęły Duchową Adopcją zagrożone aborcją konkretne, znane tylko Panu Bogu, dziecko, by w tej 9-ciomiesięcznej modlitwie wytrwały. Po tych Mszach św. można uczestniczyć w spotkaniach poświęconych problematyce obrony życia.

Czym jest Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Nie jest to żadna organizacja, stowarzyszenie, akcja czy ruch. Jest to po prostu MODLITWA, zajmująca zaledwie 5 minut z 1440 przypadających na dobę, składająca się z 1 Ojcze nasz, 10 Zdrowaś Maryjo i krótkiej modlitwy w intencji zagrożonego poczętego dziecka i jego rodziców. Kto czuje się na siłach może dodatkowo podjąć możliwe do zrealizowania postanowienie. MODLITWĘ tę można odmawiać o każdej porze dnia i w każdym miejscu.

To tak niewiele, ale jak bardzo cenne – ratuje nienarodzone dziecko przed zagładą i wyprasza łaski na całe jego życie po urodzeniu i błogosławieństwo dla jego rodziców. Macierzyństwo i ojcostwo są wpisane w naturę każdej kobiety i każdego mężczyzny. „/.../W świecie osób stanowczo nie ogranicza się ono do funkcji biologicznej, do przekazywania życia. Sięga o wiele głębiej./.../ Jest to znamię szczególnej doskonałości duchowej, która polega zawsze na jakimś „rodzeniu” w sensie duchowym. I dlatego ojcostwo i macierzyństwo duchowe ma zasięg o wiele szerszy niż cielesne./.../ Jest ono cechą charakteryzującą dojrzałą osobowość kobiety i mężczyzny/../. Jest celem, do którego w jakiś sposób jest powołany każdy człowiek , w małżeństwie płodnym i niepłodnym, również poza małżeństwem – osoby żyjące samotnie, świeckie i konsekrowane./.../”

Ta duchowa gotowość człowieka do bycia matką i ojcem otwiera nam drogę do ratowania zagrożonego poczętego życia. „W każdej minucie, a nawet sekundzie w nie zliczonych i nieznanych miejscach , gdzieś na świecie dokonuje się z woli Boga Dawcy Życia cud poczęcia człowieka. Szokującą jest świadomość, że wiele poczętych dzieci nie doczeka się swoich narodzin – zostaną zgładzone, zanim jeszcze ujrzą ten piękny świat. Gdy nieraz dowiadujemy się o tysiącach zabijanych dzieci zapominamy, że ta wielka tragedia składa się z tysięcy osobistych pojedynczych tragedii, z tysięcy indywidualnych decyzji rozłożonych w czasie i miejscu, że tysiące lękliwych matek waha się czy urodzić dziecko, które się w nich rozwija. Inne już się zdecydowały – za dzień, za dwa, pójdą na tak zwany „zabieg”, żeby zadać śmierć. Kto może przekonać lękliwe? Kto może zatrzymać już zdecydowane?

„/.../ Jan Paweł II powiedział w Nowym Jorku 2 października 1979 r.: „Troska o dziecko, jeszcze przed jego narodzeniem (...) - jest pierwszym i podstawowym sprawdzianem stosunku człowieka do człowieka”. Jednak duchowa adopcja jako przyrzeczenie złożone Bogu ma również wielką wartość religijną, bowiem jest aktem kultu Boga. Składający przyrzeczenie pogłębiają więź z Bogiem, umacniają swoją wewnętrzną postawę i mobilizują się do gorliwego życia chrześcijańskiego.

Idea Duchowej Adopcji zapoczątkowana została przez Błękitną Armię Matki Bożej Fatimskiej w Anglii i we Francji wkrótce po objawieniach w Fatimie, stając się odpowiedzią na wezwanie Matki Bożej do modlitwy różańcowej, pokuty i zadośćuczynienia za grzechy, które najbardziej ranią Jej Niepokalane Serce. W styczniu 1987r. ukazał się w „Rycerzu Niepokalanej” artykuł informujący o inicjatywie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Ze szczególnie dobrym przyjęciem to dzieło zostało przyjęte w kościele Św. Ducha w Warszawie, gdzie duszpasterzują Ojcowie Paulini. 2 lutego 1987r. miała tam miejsce pierwsza grupowa Duchowa Adopcja, na podstawie materiałów zaakceptowanych przez Kurię Metropolitarną w Warszawie. Z kościoła Św. Ducha idea ta promieniowała na dalsze obszary Polski: Kalków, i diecezja sandomierska oraz radomska, Matemblewo k. Gdańska i tamtejsza archidiecezja, Białystok, Częstochowa... 25 marca 1994r. na Jasnej Górze przed Obrazem Królowej Polski złożyło przyrzeczenie adopcji duchowej 60 osób, a 15 sierpnia tego samego roku uczyniło to 3500 pątników z Warszawskiej Pieszej Pielgrzymki. Tu też powstał Centralny Ośrodek Krzewienia Duchowej Adopcji. Dzieło to było bliskie też sercu Ojca Świętego Jana Pawła II, który udzielił mu swego błogosławieństwa.

Duchowa Adopcja jest przyjęciem w modlitewną opiekę jednego konkretnego dziecka, któremu grozi śmierć w łonie matki. Imię tego dziecka jest znane tylko jednemu Bogu.
Osoba, która podejmuje duchowa adopcję spełnia zaszczytny akt ofiary. Chociaż dziecka nigdy nie zobaczy, nie przytuli, nie przygarnie do serca, broni tego życia. Wypowiadając słowa modlitwy prosi również Jezusa o zmianę nastawienia rodziców do zagrożonego życia, o nowe, poprawne ukształtowanie ich psychiki, by wypełnieni miłością, nie zamykali się na nie, nie bali się zubożenia tym życiem. Bardzo ważne jest, by duchową adopcję podejmowali ludzie młodzi – uczniowie, studenci, młode małżeństwa. Jeśli bowiem podejmą ofiarę modlitwy o ocalenie od zagłady jednego nieznanego im dziecka, to nie dopuszczą nigdy do śmierci własnego poczętego dziecka. Duchowa Adopcja wypływająca z idei miłosiernej miłości dla istoty najmniejszej i całkowicie bezbronnej jest bezpośrednim powierzeniem Panu Bogu tego adoptowanego duchowo dziecka i jego rodziców. Niezależnie od tego, że jest to modlitwa w obronie poczętego życia, Duchowa Adopcja jest również osobistym wypełnieniem Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego, pomocą dla osób cierpiących z powodu grzechu aborcji, przejawem religijności Polaków, uwrażliwieniem społeczeństwa na wartość życia, wsparciem adopcji prawnej po narodzenie dziecka. Jest jednym ze sposobów budowania kultury życia i troski o życie poczętych dzieci w obliczu realnego zagrożenia przez cywilizację śmierci.

Duchową Adopcję może podjąć każdy człowiek. Również osoby chore, niepełnosprawne i w podeszłym wieku mogą złożyć przyrzeczenie Duchowej Adopcji indywidualnie w domu, w szpitalu lub w każdym miejscu swojego pobytu. Najpierw można objąć nią jedno dziecko. Po jej zakończeniu / 9 miesiącach / można adoptować duchowo kolejne, pod warunkiem dopełnienia poprzednich zobowiązań. Należy pamiętać o codziennym wypełnianiu przyrzeczeń. W razie jednorazowego zapomnienia trzeba wydłużyć czas modlitwy o jeden „zapomniany„ dzień. W przypadku dłuższej przerwy, modlitwę trzeba podjąć na nowo od początku. Dzieło Duchowej Adopcji podejmuje się przez złożenie uroczystego ślubowania podczas mszy św. Specjalna ceremonia ma miejsce po odczytaniu Ewangelii. Przyrzeczenie to można składać również indywidualnie w domu lub kościele, najlepiej przed Krzyżem lub obrazem Osoby adoptujące składają przyrzeczenie i od tej chwili stają się duchowymi rodzicami swoich dzieci na okres 9 miesięcy. Dopełniają tego odmawiając codziennie modlitwę w intencji ratowanego dziecka i jedną dziesiątkę różańca oraz ewentualnie podejmując dodatkowe postanowienie Wypowiedzenie słów przyrzeczenia oznacza, iż w tym momencie została podjęta duchowa adopcja. Kolejne będzie można złożyć po 9-ciu miesiącach, pod warunkiem wypełnienia poprzednich zobowiązań. Przyrzeczenie składane Bogu - jakim jest podjęcie duchowej adopcji zobowiązuje do jego wypełnienia. Jeśli w jakimś dniu zapomni się odmówić modlitwę nie będzie to grzechem. Grzechem, bowiem jest świadome i dobrowolne zlekceważenie przyrzeczenia składanego Bogu. W wypadku krótkiej przerwy należy duchową adopcję kontynuować, przedłużając modlitwę o opuszczone dni. Przerwa, która trwa dłuższy czas, przerywa duchową adopcję. Należy wtedy ponowić przyrzeczenie i je dotrzymać.

Dlaczego warto podejmować Duchową Adopcję? - Czy wierząc w Boga, wierzymy Panu Bogu? Pełnym potwierdzeniem naszej wiary niech będą słowa św. Faustyny: „Jezu ufam Tobie!” Dlatego odpowiadając na obietnicę Jezusa: „O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię Moje, Ja to spełnię”(J14,14) – postanawiam wypełnić fundamentalny akt miłosierdzia wobec istoty niewinnej i najbardziej bezbronnej. Duchowa adopcja jest umocnieniem i pogłębieniem mojej wiary, gdyż przez nią wypełniam wolę Boga Stwórcy.

- Duchowa adopcja leczy udrękę sumienia, spowodowaną grzechem aborcji. Sakrament pojednania i otrzymane rozgrzeszenie, otwierają drogę do równowagi psychicznej penitentowi, który popełnił grzech aborcji. Praktyka duchowej adopcji daje też szansę na wyzwolenie ze zniewolenia aborcyjnego, z tzw. postaborcyjnego syndromu. Ciężar dzieciobójstwa jest tak wielki, że trwale narusza spokój sumienia i tylko przeświadczenie o skuteczności naprawy złego uczynku, przez bezpośredni czyn miłosierny tego samego gatunku i ciężaru, jak zło uczynione – stopniowo przywraca upragnioną równowagę i usuwa udrękę.

- Modlitwa wstawiennicza zawiera prośbę do Pana Jezusa o miłość rodziców do ich zagrożonego dziecka. Taka postawa osoby adoptującej owocuje umacnianiem więzi we własnej rodzinie – buduje zaufanie, poczucie bezpieczeństwa i wzajemną miłość dzieci i rodziców.

- Obrona ludzkiego życia – główny cel duchowej adopcji, nie jest sprawą tylko adoptującego: jest to sprawa społeczna, ogólnonarodowa i ogólnoludzka. Idea duchowej adopcji służy zakorzenieniu w ludzkiej mentalności tej miłości rodzicielskiej, która afirmując życie, odrzuca aborcję i na drodze nawracania buduje zdrowe podstawy rozwoju rodziny i narodu.

Pan Jezus powiedział: „O cokolwiek prosić Mnie będziecie, Ja to zrobię” (J 14,14), a Matka Boża ubolewa, że plany Boga Ojca powołania do życia człowieka, są niweczone i zaprasza Cię:
ZAADOPTUJ DUCHOWO TO BEZBRONNE ZAGROŻONE DZIECKO. OCAL MU ŻYCIE!!!

Jak cudowna jest świadomość, że my możemy się do tego przyczynić, podejmując duchową adopcję. Nad każdym przez Boga wybranym dzieckiem otwórzmy parasol modlitwy, wyrzeczeń, postu i ofiary i przez 9 miesięcy módlmy się o ocalenie jego życia.

Nie znamy jego imienia, Nie wiemy, czy to dziecko jest człowiekiem białym, czarnym, żółtym czy czerwonoskórym.

Nie wiemy, czy będzie mężem stanu, uczonym, duchownym, czy może świętym... a może tylko przeciętnym człowiekiem. Bóg sam to dziecko wybiera, i tylko On wie , kim ono będzie.


A my ... może kiedyś spotkamy się w wieczności z ocalonym przez nas Wybrańcem Bożym i będziemy się radować, bo będziemy bardzo szczęśliwi. Jak piękne będzie wtedy niebo! /.../

Oprac .na podstawie materiałów informacyjnych
Ośrodka Krzewienia Duchowej Adopcji w Częstochowie i Gdańsku
oraz wykorzystano fragmenty „Miłość i odpowiedzialność” Karola Wojtyły.

MODLITWA CODZIENNA

(odmówienie jednej tajemnicy różańcowej) oraz:

Panie Jezu, za wstawiennictwem Twojej Matki Maryi, która urodziła Cię z miłością oraz za wstawiennictwem św. Józefa, człowieka zawierzenia, który opiekował się Tobą po urodzeniu – proszę Cię w intencji tego nienarodzonego dziecka, które duchowo adoptowałem, a które znajduje się w niebezpieczeństwie zagłady. Proszę, daj rodzicom miłość i odwagę, aby swoje dziecko pozostawili przy życiu, które Ty sam mu przeznaczyłeś. Amen.

Formuła przyrzeczenia Duchowej Adopcji

Najświętsza Panno, Bogarodzico Maryjo, wszyscy Aniołowie i Święci, wiedziony pragnieniem niesienia pomocy w obronie nienarodzonych,
Ja. . . . . . . postanawiam mocno i przyrzekam, że od dnia. . . . .. .
w Święto / Uroczystość. . . . . . . . . . biorę w duchową adopcję jedno dziecko,
którego imię jedynie Bogu jest wiadome, aby przez 9 miesięcy, każdego dnia modlić się o uratowanie jego życia
po urodzeniu. Postanawiam:
- odmawiać codziennie modlitwę w intencji nienarodzonego,
- codziennie odmawiać jedną tajemnicę różańca,
- moje dobrowolne postanowienia. . . . . . .